می خوام برم برم جایی که هیچ کسی اطرافم نباشه اما آخه کجا؟؟میترسم ولی تو راه عاشقی باید نترس شد باید پای خیلی چیزا وایساد کاش یکم قوی تر بودم کاش کسی هنوز به عنوان بچه بهم نگا نمیکرد آره من عاشق بچگیمم اما دوست ندارم همه فکر کنن بچم مخصوصا بابام.. 

چرا هیچ چیزی تغییر نمیکنه من که تغییر کردم همه چیز به خودم بر میگرده منم توی خودم تغییرو ایجاد کردم ولی انگار نه انگار هیچ کسی نمیبینه تغییرمو احساس نمیکنه

چرا از ته دل شاد نیستم؟چرا زندگیم باید سراسر غم باشه؟خستم خسته شدم از آه و گریه آخه به چه گناهی؟

کاش گذاشته بود خودکشی کنم حداقل میدونسم گناهم چیه گناه کبیره..من از دنیا دل کندم به مادیاتش حتی تعلق خاطرم ندارم...

هر موقه اومدم شاد باشم غم بزرگی پیش میاد آخه چرا من که حتی توی شادیامم خدارو با نعمتاش شکر کردم..آخ که هیچکسی از دلم خبر نداره از بی خابیام از حسرتام از دلتنگیام...خوب منم مثه بقیه آدما حق زندگی دارم حق خنده ای که از ته دل باشه ندارم؟

نمیدونم والا من که از کارای دنیا سر در نمیارم ولی میرم همه چیز آمادس و فقط یه فرصت دیگه میدم به خونوادم تمام.